रायो भ्यालेकानो कसरी आफ्नो छिमेकमा रूपान्तरण भयो र कन्फरेन्स लिगको फाइनलमा पुग्यो

“फुटबलमा केही कुरा छन् जुन व्याख्या गर्न सकिँदैन, र तीमध्ये एक कुरा भनेको हामी फाइनलिस्ट हौं,” रायो भ्यालेकानोका कप्तान ओस्कार भालेन्टिनले क्रिस्टल प्यालेससँगको कन्फरेन्स लिग फाइनल अघि भने। “हाम्रो स्टेडियम 70 को दशकको हो, यो पुरानो भइसकेको छ, अन्य टोलीहरू आउँछन् र उनीहरू जहाँ छन् त्यसमा चकित हुन्छन्। त्यसैले यो धेरै क्रेडिटको हकदार छ, र यो एक छिमेकको सार हो।”

यो कसरी भएको छ भन्ने कुरा व्याख्या गर्नु सजिलो काम होइन, अझ किन। रायोले युरोपियन फुटबलमा प्रवेश गर्नु एक चमत्कार थियो, फाइनलमा पुग्नु भनेको एक परी कथा हो जसले भ्यालेकासमा समाहित हुन सक्दैन, जुन युरोपको सबैभन्दा ठूलो छिमेक हो, 380,000 जनालाई समेटेर, र सबैभन्दा कम धनीमध्ये एक। यदि तपाईं प्रत्येक दिन आधारभूत आवश्यकताका लागि पसिना बगाइरहनु भएको छ भने, एक मिचेलिन-तारेको भोजन र एक भर्साचेको सूट तपाईंको सपना देख्ने पहिलो कुरा होइन। युरोपियन फाइनल कल्पना गर्न सकिँदैन।

फेब्रुअरीमा, रायोले लेगानेसबाट एक पिच उधारो लिनु परेको थियो, उनीहरूको पिच काम गर्ने अवस्थामा थिएन। जब यो खेल्न योग्य ठहरियो, खेलाडीहरू, प्रशिक्षकहरू र विपक्षीहरूले यसलाई सुरक्षा जोखिमको रूपमा खुल्ला कुरा गरे। घाँसको वरिपरि पनि धेरै राम्रो छैन। लेच पोझ्नानले फेब्रुअरीमा भ्रमण गर्दा त towel हरू थिएनन्। भ्रमण गर्ने समर्थकहरूले पखाल्नको लागि एक नापकिनको लागि दौडिरहेका थिए, जुन निश्चित रूपमा कुनै शीर्ष स्तरको स्टेडियममा पाईने सबैभन्दा ठूलो चरा बासस्थानको अवशेषहरूलाई सफा गर्नका लागि हो। यस वर्षको सुरुमा बत्तीहरू निभेको थियो। कसैले गलत प्लग निकाल्यो र सम्पूर्ण मैदानमा छोटो सर्किट गर्यो। एकै मेट्रो लाइनमा आधा घण्टा यात्रा गर्दा तपाईं सान्तियागो बर्नाबेउमा पुग्नुहुन्छ, जहाँ चौथो स्तरका समर्थकहरूको लागि आँखाको स्तरमा 360-डिग्री झुल्ने टेलिभिजन लटकिरहेको छ - भ्यालेकासमा केवल तीन स्ट्यान्डहरू छन्।

कसरी पनि, यस सबैले रायोका खेलाडीहरूलाई प्रभावित गर्न जस्तो लाग्दैन। “अन्डोनी (इराओला) का दिनदेखि। उनले हामीलाई विश्वास दिलाए कि उनीहरू केवल हामी जस्तै ग्यारेन्टर खेलाडीहरू हुन्, र मैदानमा, बजेट, लाखौं, महत्त्वपूर्ण छैन,” पूर्व कप्तान र 10 वर्षका अनुभवी ओस्कार ट्रेजोले तर्क गर्छन्। “निर्णायक कुरा फुटबल हो।” तर यदि वर्तमान प्रबन्धक इनीगो पेरेजको बारेमा एक कुरा स्पष्ट छ भने, यो फुटबलको रूपमा व्यक्तिहरूको बारेमा कुरा गर्ने बढ्दो प्रवृत्ति हो। उनले हरेक हप्ता बलियो बनाउने सन्देश, जसमा उनले समय बिताउँछन्, त्यो खेलाडीको चरित्र हो जसलाई उनी चाहन्छन्, सामूहिक दृष्टिकोण। “उनमा यो आकर्षणको शक्ति छ,” ट्रेजोले गर्मीले भन्छन्।

“भ्यालेकाससँग सम्बन्धित अर्थहरूका कारण, संलग्नता र समन्वयको भावना अत्यन्त शक्तिशाली छ। यो पीडाको स्वीकृति यसलाई अद्वितीय बनाउँछ,” पेरेजले भन्छन्। “सबभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा भनेको हामीसँग यहाँको फुटबलरको प्रोफाइल हो,” भालेन्टिनले भने। “खेलाडीहरू, हामी विनम्र मानिसहरू हौं, इसी [पलाजोन], अल्भारो [गार्सिया], म, हामी विनम्र क्लबहरूबाट आएका छौं, तल्लो डिभिजनबाट, हामी कुनै पनि कुरामा अनुकूलित गर्छौं, त्यसैले जब हामी कठिनाइको सामना गर्छौं, जब हामी देख्छौं कि हामीसँग अन्य क्लबहरूको स्रोतहरू छैनन्, हाम्रो शक्ति एकता हो, हामी यसलाई हाँसोमा लिन सक्छौं।” उल्लेख गरिएका तिनै जनाले रायोलाई पाँच वर्ष अघि ला लिगामा पुर्याउन मद्दत गरे, र उनीहरूको 26-जनाको टोलीमा, 20 जनाले सेगुंडामा खेलेका छन्, र 14 जनाले स्पेनको तेस्रो स्तरको अनुभव छ। “तपाईं ड्रेसिङ रूममा जानुहुन्छ, र त्यहाँ ट्रेजो, अल्भारो गार्सिया, इसी जस्ता रायोका ऐतिहासिक व्यक्तिहरू छन्, तपाईं देख्नुहुन्छ कि सबै समस्याहरू हाँसोमा परिणत हुन्छन्” सर्जियो कमेल्लोले पुष्टि गर्छन्, जो एट्लेटिको मड्रिडमा प्रशिक्षण लिएका भ्यालेकासका एक दत्तक छोरा हुन्। “तपाईं बुझ्नुहुन्छ कि तपाईं गुनासो गर्न सक्नुहुन्न। तपाईं बुझ्नुहुन्छ कि तपाईंले काम गर्नुपर्छ, र यदि तपाईंले यसलाई अनुमति दिनुहुन्छ भने, यसले तपाईंलाई थाकाउनेछ र तपाईंलाई नाश गर्नेछ।”

Rayo Vallecano, एक चुरोटको हड्डी, इतिहास बन्यो र भ्यालेकासमा सिजनको एक फाइनल युरोपियन रात।

— Ruairidh Barlow (@RuriBarlow) May 1, 2026

भ्यालेकासमा यति धेरै मानिसहरूको घर हुनुको एक भाग भनेको यो एक समयमा त्यहाँका मानिसहरूको लागि हो जसले मड्रिडमा बस्न सक्दैनन् तर कामको खोजीमा आएका थिए, प्रारम्भमा स्पेनको दक्षिणबाट, अहिले दक्षिण अमेरिका बाट। स्टेडियमको वरिपरिका पहाडहरू मानव निर्मित छन्, जुन एक झुपडीको शहरको अवशेषहरूमा बनाइएको हो जुन उच्च-उचाइका फ्ल्याटहरू निर्माण गर्नका लागि ध्वस्त गरिएको थियो। एस्टाडियो डे भ्यालेकासमा, एक कार्यकर्ता वर्ग झण्डा प्रत्येक खेलमा अल्ट्रास स्ट्यान्डमा हल्लिन्छ, र उनीहरूको अगाडि, यो उनीहरूको संघर्षलाई प्रतिनिधित्व गर्ने टोली जस्तो लाग्छ। सम्भवतः अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, खेलाडीहरू उनीहरूसँग पहिचान गर्छन्।

“म छिमेकको दर्शन मन पराउँछु,” 31 वर्षका जेरार्ड गुम्बाउले व्याख्या गर्छन्, जसको करियरले उनलाई बार्सिलोनाको ला म्यासिया एकेडेमीबाट स्नातक भएपछि स्पेनभर यात्रा गरिसकेको छ। “त्यो विनम्रता, यसमा समाहित हुनु, धेरै मानिसहरूले भोगेको कठिनाई, र धेरै मानिसहरू हामीलाई हेर्न आउँछन्। यो मैदानमा संक्रामक छ, हामी यसलाई हरेक खेलमा खेल्ने व्यक्तित्वसँग देखाउँछौं।” कमेल्लो र ट्रेजो दुवैले रायोको सुविधाहरू र स्रोतहरूसँगको आफ्नै कठिनाइहरूले समूहलाई एकजुट गर्नमा भूमिका खेलेको स्वीकार गर्छन्, यद्यपि कमेल्लो यसलाई सामान्यीकरण गर्न वा रोमाञ्चक बनाउन हिच्किचाउँछन् - “हामी आधारभूत अधिकारहरूको लागि लडिरहेका छौं, विशेषाधिकारको लागि होइन, आधारभूत अधिकारहरूको लागि, जसले हामी पछि आउनेहरूका लागि हो।” प्रसिद्ध रूपमा, रायोको महिला टोलीलाई विपक्षी मेडिकल स्टाफले मैदानमा उपचार गरिएको थियो; उनीहरूसँग आफ्नै थिएन।

एकता को भावना, आन्तरिक र बाह्य दुबै, समयमै इशाराहरू र फोटोग्राफरहरूले संगै विद्यालय भ्रमण भन्दा पर जान्छ। खेलपछि स्टेडियमको वरिपरिका बारहरूमा खेलाडीहरूलाई उनीहरूको परिवारसँग देख्न असाधारण होइन। “तपाईं मानिसहरूलाई चिन्नुहुन्छ र मित्रताको एक सम्बन्ध साझा गर्नुहुन्छ। तपाईं पहिले नै धेरै अगाडि आउनुहुन्छ,” ट्रेजोले ड्रेसिङ रूमको बारेमा टिप्पणी गर्छन्। “यो सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो, र यसले यस समूहलाई यति अद्भुत चीजहरू हासिल गर्न सक्षम बनाउँछ।” यस गर्मीमा जानु अघि उनको अन्तिम घरेलु खेलपछि, रोमानियाली आन्द्रे राटियु र कातालान डानी कार्डेनासले आफ्ना साथीहरूका लागि केबाब ल्याउँदा सम्पूर्ण बारका लागि बियरको एक राउन्ड किनेर लिएका थिए। दुवैले खेलको लागि ठगिएका समर्थकहरूलाई लिपजिगमा पुर्याउनको लागि क्राउडफन्डिंग अभियानमा दान गरे। सम्भवतः यस रायोमा, त्यो भिन्नता आवश्यक छैन।

संरचनात्मक कठिनाइहरू र चुरोटको असमानता भन्दा पर, यस पक्षलाई फरक बनाउने कुरा भनेको उनीहरूले आजकल प्रत्येक शीर्ष स्तरको खेलमा देखिने फुटबलर र समर्थक बीचको खाडललाई बन्द गरिसकेका छन्। विशेष गरी किनभने त्यहाँ कुनै निजी पार्किङ छैन। घर जानका लागि, रायोका खेलाडीहरू ड्रेसिङ रूमबाट सिधै सडकमा समर्थकहरूसँग निस्कन्छन्। “रायो भ्यालेकानो फुटबलको अन्तिम हो,” कमेल्लोले चम्किन्छ। “जब म मानिसहरूलाई भ्यालेकास जानको लागि आमन्त्रित गर्छु, म सधैं भन्छु कि सबैभन्दा कम महत्त्वपूर्ण कुरा फुटबल हो। तपाईंले जुन कुरा सास फेर्नुहुन्छ, प्री-म्याचको जमघट, एकता, मानिसहरू।” क्रिस्टल प्यालेसका समर्थकहरूलाई, ट्रेजोले कम्तिमा आमन्त्रित गर्छन्। “म इंग्ल्याण्डका सबै मानिसहरूलाई भ्यालेकासको लागि सप्ताहन्तमा आउन आमन्त्रित गर्न चाहन्छु, उनीहरू फर्किन चाहँदैनन्, किनभने छिमेकको भावना, उत्तेजना, यो अद्वितीय छ।”

कन्फरेन्स लिग फाइनलमा उनीहरूलाई नेतृत्व गर्नेछन् भालेन्टिन, जो रायो एकेडेमीमा थिए, जसमा तातो पानीको शावर थिएन, र 2019 मा रायो माजादाहोन्डासँग तेस्रो स्तरमा बिताएको समयपछि पहिलो टोलीमा साइन गरे। “म एक सिजन-टिकट धारक थिएँ, म प्री-म्याचमा जान्थे।” त्यो नजिकको नजिकबाट एक गलत कदमको सम्भावनाबाट चकित हुनुको सट्टा, पेरेजले यसलाई पोषण गरेका छन्, यसलाई उनीहरूको खेलको एक भाग बनाएका छन्। किन धेरै प्रबन्धकहरू र क्लबहरूले यस्तो सम्बन्धको फाइदा उठाउँदैनन्?

“यो रायोको लागि अद्वितीय छ, रायोका प्रशंसकहरूको प्रकारका लागि। यो एक प्रशंसक आधार हो, जुन कुरा खराब हुँदा, ड्रेसिङ रूमलाई अझ एकजुट बनाउँछ, उनीहरू सधैं टोलीसँग हुन्छन्। म कुनै एक अवसर सम्झन्न जहाँ टोलीलाई चिठी दिइएको थियो,” भालेन्टिनले भन्छन्। यदि यस रायोमा जादू छ भने, यदि तिनीहरूको सुपरपावर र यो अद्भुत दौडको व्याख्या छ भने, यो barrioमा छ। फुटबल टोलीले आफ्नो छिमेक बनिसकेको छ। भालेन्टिनलाई थाहा हुनु पर्छ, उनी दुवैको हिस्सा हुन्। अन्तिम शब्द, मानिसहरूसँग संलग्न हुने उनको विशेष शक्तिसँग, प्रत्येक अवसरका लागि एक कथा खोज्ने, पेरेजलाई जान्छ।

“रायो जीवन र खेलमा उत्तम उदाहरण हो कि, जो हराउँछन्, जो संघर्ष गर्छन् र पीडा सहन्छन्, तिनीहरूले पनि अन्ततः सफलताको मिठास चाख्न सक्छन्। हामी यसलाई गर्वका साथ बोक्छौं। समर्थक भनेको, एक तरिकामा, हामीले मैदानमा अनुकरण गर्नुपर्छ; हामी एक अर्काबाट खाद्य लिन्छौं। यो एक व्यक्तिको उत्तम उदाहरण हो जसले आफ्नो जरा चिन्छ, जुन प्रायः हार्न समावेश गर्दछ, तर कुनै पनि कुरा छोड्न इन्कार गर्दछ। कहिलेकाहीं, अद्भुत कथाहरू खुल्छन्, र रायोको कथा एक सुन्दर कथा हो, जुन सुनिनु पर्छ। आशा गरौं कि यसले खुसीको अन्त्य पाउँछ।”

---

स्रोत: www.football-espana.net