คอลัมน์: การกลับมาของโชเซ่ มูรินโญ่ การต่อเนื่องของวัฏจักรเรอัล มาดริด

ผู้สังเกตการณ์ที่ใส่ใจของเรอัล มาดริด ไม่ควรจะรู้สึกตกใจเมื่อโชเซ มูรินโญกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่เขาออกไปในสภาพที่ตึงเครียดเมื่อสิบสามปีที่แล้ว พร้อมกับแชมป์ลาลีกาหนึ่งสมัยในชื่อของเขา หลังจากทั้งหมด สมุดรายชื่อของฟลอเรนติโน เปเรซมีชื่อโค้ชเพียงสามคน โดยมีเพียงหนึ่งชื่อระหว่าง A ถึง Z. เป็นระยะๆ โอลิการ์ชที่ได้รับการเลือกตั้งอย่างประชาธิปไตยของเรอัล มาดริด ถูกชักจูงให้เชื่อว่าคลับจะได้รับประโยชน์จากการมีโค้ชใหม่ และเขาก็แทบจะเสียใจในทันทีทุกครั้ง. 

“คนใหม่คนนี้ไม่ดีเลย นักเตะไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง เมื่อไหร่ฉันจะโทรหาอันเชลอตติ?” 

“เขายุ่งอยู่ครับ บอส.” 

“โอเค ให้ฉันติดต่อซิซาน!” 

เมื่อคุณได้ทำการพิจารณาตัวเลือกที่เป็นไปไม่ได้ โดยตัดโค้ชที่มีนวัตกรรมหรือมือใหม่ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งภายในออกไป คุณก็ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ ดังนั้นนี่คือที่ที่เราอยู่ – โชเซกลับมาแล้ว. 

และคุณอาจถามว่า มีอะไรผิดปกติกับเรื่องนี้? โค้ชที่มีความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมไม่ทำงานที่เรอัล มาดริด ความท้าทายมันซับซ้อนเกินไปสำหรับคนที่มองระบบ ทั้งคาร์โล อันเชลอตติและซิซาน – ผู้ชนะของเปเรซ – เป็นนักปฏิบัติ ฟุตบอลของพวกเขาน่าสนใจ แต่พวกเขาก็ปรับตัวเพื่อให้เข้ากับจุดแข็งของนักเตะของพวกเขา แทนที่จะเรียกร้องในทางตรงกันข้าม นั่นคือความงามของนักเตะที่ยอดเยี่ยม: คุณไม่จำเป็นต้องมีระบบที่ซับซ้อนเพื่อให้พวกเขาเล่นฟุตบอลที่ยอดเยี่ยม และถ้าคุณพลาดไป เรอัล มาดริดเคยเป็นแชมป์ยุโรปถึงสิบห้าครั้ง.

มูรินโญไม่ใช่คนที่เหมือนกับอันเชลอตติและซิซาน และการทำงานครั้งสุดท้ายของเขาที่เบร์นาเบวเป็นเหมือนรถไฟเหาะที่ไม่มั่นคง เขาเป็นนักปฏิบัติ เช่นเดียวกับพวกเขา แต่ความสำเร็จที่เขาได้รับในช่วงที่รุ่งเรืองมาจากความสามารถในการชักจูงนักเตะระดับโลกให้ทำงานในโครงสร้างการป้องกันและสวนกลับที่พื้นฐานในเกมสำคัญ ในการเดินทางสู่แชมป์เปี้ยนส์ลีกครั้งที่สองของเขา อินเตอร์ของมูรินโญได้กำจัดทีมบาร์เซโลน่าที่ยิ่งใหญ่ของเป๊ป กวาร์ดิโอล่าออกจากแชมป์เปี้ยนส์ลีกด้วยการครองบอลเพียง 14% และซามูเอล เอโต้ทำหน้าที่เป็นแบ็คซ้ายที่สอง. 

ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดจากการทำงานครั้งแรกของเขาที่เรอัล มาดริดคือการพ่ายแพ้ 5-0 ในคลาสิโก้ในเดือนพฤศจิกายน 2010 มันเป็นผลลัพธ์ที่น่ากลัวในประวัติศาสตร์ แต่ก็สร้างใบอนุญาตในการนำสไตล์ที่มูรินโญใช้ได้ผลดีที่ปอร์โต้, เชลซี และอินเตอร์มาที่มาดริด เขามีเรื่องราวของเขา บาร์เซโลนาไม่ใช่แค่ชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์ (ซึ่งมักจะได้รับการยอมรับในมาดริด) แต่ต้องยอมรับว่าดีกว่าในการเล่นฟุตบอลที่มีตำแหน่งและการครองบอลในสไตล์ใหม่ มันคือวิธีของมูรินโญ – หรือจะเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานของความอัปยศ. 

มันได้ผลในทางหนึ่ง ความน่าเกลียดที่แท้จริงของมาดริดของมูรินโญในช่วงแรกคือเรื่องนอกสนาม จุดต่ำสุดคือการทำร้ายตาอย่างแปลกประหลาดและข cowardice ต่อโค้ชผู้ช่วยของบาร์เซโลนา ติโต้ วิลานอฟา ขณะที่การต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นหลังจากการท้าทายที่น่าสยดสยองโดยมาร์เซโล่ต่อเซสก์ ฟาเบรกาส จุดสูงสุดคือเมื่อทีมที่คว้าแชมป์ในฤดูกาลที่สองของเขาสะสม 100 คะแนนและทำได้ 121 ประตู.

ในฤดูกาลที่สามของเขา ความน่าเกลียดเกิดขึ้นภายในเบร์นาเบวและที่สื่อและใครก็ตามที่เกี่ยวข้อง ความสัมพันธ์ระหว่างโค้ชและนักเตะคนสำคัญเกิดการแตกหัก และการจากไปของเขาไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ นั่นคือช่วงเวลาของอาการซินโดรมฤดูกาลที่สามของมูรินโญเมื่อเสน่ห์ของเขาหายไปกลายเป็นความหยาบคายและความเกลียดชัง เขาไม่ได้คว้าแชมป์เปี้ยนส์ลีกกับเรอัล มาดริด; การฟื้นฟูเกียรติยศทั้งหมดถูกทิ้งให้กับอันเชลอตติและซิซาน. 

มูรินโญไม่ใช่คนที่อยู่ในรายชื่อ 'โค้ชฟุตบอลที่ดีที่สุดในโลก 2026' ของใครเลย แต่มีความเชื่อที่แสดงออกอย่างกว้างขวางว่าดิเลตตันท่ามกลางความหรูหราของเรอัล มาดริดต้องการลมเย็นแห่งการลงโทษหลังจากที่พวกเขาทำให้วันสุดท้ายของอันเชลอตติแย่ลงและทำลายโครงการของซาบี อลอนโซก่อนที่จะเริ่มจริงๆ บางทีสองฤดูกาลที่ไม่มีถ้วยรางวัลอาจทำหน้าที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเดียวกันกับคลาสิโก้ในเดือนพฤศจิกายน 2010 ทุกคนตั้งแต่แฟนๆ ไปจนถึงสื่อ นักเตะ และแม้แต่ประธานจะต้องยอมรับความจำเป็นในการมีโครงสร้าง เวลาสำหรับเรอัล มาดริดในการเล่นแบบอิมโพรไวส์เพื่อไปสู่ความรุ่งเรืองได้สิ้นสุดลงแล้วในตอนนี้. 

มูรินโญคือคนที่จะส่งมอบหรือไม่? เขาไม่ได้คว้าแชมป์ลีกตั้งแต่เชลซีในฤดูกาล 2014/15 โลกได้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยรอบตัวเขา ฟุตบอลเกี่ยวกับการครองบอลและสไตล์การโจมตี และไดโนเสาร์ในการป้องกันอย่างมูรินโญและราฟาเอล เบนิเตซถูกทิ้งให้ต่อสู้กันในยูโรป้าลีก เขาไม่สามารถพาเฟเนร์บาห์เช่เข้าสู่แชมป์เปี้ยนส์ลีกได้ และประธานสโมสรตำหนิฟุตบอลที่น่าเบื่อแทนที่จะเป็นผลลัพธ์ที่ไม่ดีสำหรับการจากไปของมูรินโญหลังจากเพียง 14 เดือน. 

แฟนๆ ของเรอัล มาดริดได้เห็นจุดสูงสุดของมูรินโญที่เบนฟิก้า – ประตูที่น่าตื่นเต้นอย่างยิ่งจากผู้รักษาประตูอานาโทลีย์ ทรูบินที่ทำให้โปรตุเกสเข้าสู่รอบน็อคเอาท์ที่พวกเขาได้พบกับสโมสรของโค้ชในอดีตและอนาคตอีกครั้ง การแข่งขันนั้นถูกบดบังโดยการกระทำที่ไม่เหมาะสมของจิอันลูก้า เปรสเตียนนีต่อวินิซิอุส จูเนียร์ ปฏิกิริยาที่แปลกประหลาดของมูรินโญต่อการกระทำของเปรสเตียนนีคือเขาอยู่ในช่วงที่ไม่มีเสน่ห์และป้องกัน และจะต้องมีการปรับปรุงเมื่อเขาเข้ารับตำแหน่งใหม่ เขาแทบจะตำหนิผู้เสียหาย ตั้งคำถามถึงการเฉลิมฉลองของวินิ และถามว่าทำไมปัญหาถึงติดตามบราซิลจากสนามไปสนาม ทุกอย่างที่อลอนโซทำคือการขอให้เขาปิดการป้องกัน. 

เบนฟิก้าจบฤดูกาลในประเทศโดยไม่แพ้แต่ไม่มีถ้วยรางวัล เสมอ 11 จาก 34 เกมในลีก ฉันไม่ดูฟุตบอลโปรตุเกส แต่ฉันอ่านว่าทีมของมูรินโญไม่ได้ล้มเหลวเพราะขาดความเต็มใจที่จะโจมตี รูปแบบและมุมมองของเขาใหม่และทันสมัย แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อปอร์โต้ทำประตูได้น้อยกว่าแต่สะสมคะแนนได้มากกว่า. 

สถิติของมูรินโญในทศวรรษที่ผ่านมาอยู่ในระดับที่เหมาะสม ดี และดี มันไม่ใช่สถิติของโค้ชที่จะดึงดูดความสนใจจากสโมสรที่ร่ำรวยและประสบความสำเร็จที่สุดในโลก เขาเป็นการจ้างงานที่น้อยกว่าที่อลอนโซเป็นเมื่อปีที่แล้ว อลอนโซมีความสำเร็จที่มากกว่าในช่วงหลังและมีคุณสมบัติของเรอัล มาดริด – และจากนั้นเขาก็ชนะคลาสิโก้ครั้งแรกของเขา แต่มันก็ยังไม่เพียงพอ ชื่อใหญ่บ่นและแสดงอาการไม่พอใจ และเปเรซก็เข้าข้างพวกเขา ไล่โค้ชออกกลางฤดูกาลเมื่อทีมตามหลังบาร์เซโลนาอยู่สี่คะแนน ความล้มเหลวของอลอนโซคือการไม่สามารถจัดการกับอีโก้: ของนักเตะและของประธาน. 

ในสมัยของเปเรซ มีเพียงวิธีเดียวในการจัดการเรอัล มาดริด: เป็นนักปฏิบัติที่ทำให้ผู้เล่นพอใจ มันนำไปสู่ความสำเร็จในยุโรป แต่พวกเขาทำผลงานได้ต่ำมากในลาลีกา – เว้นแต่คุณจะซื้อความหลงผิดของเปเรซว่าพวกเขาถูกปล้นแชมป์ไปเจ็ดสมัย ไม่ว่าบาร์เซโลนาจะจ่ายเงินให้โชเซ มาเรีย เอ็นริเกซ เนเกรย์ราไปเท่าไหร่ เขาก็ไม่มีอำนาจที่จะมอบแชมป์เจ็ดสมัยให้ได้ แชมป์ลาลีกาเจ็ดสมัยใน 23 ฤดูกาลนั้นเป็นผลตอบแทนที่ไม่ดีสำหรับการครองอำนาจของฟลอเรนติโน. 

การปกครองแบบเผด็จการและอนุรักษ์นิยมของเขาได้จำกัดขอบเขตของความสำเร็จ มูรินโญไม่ได้มาที่นี่เพื่อเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้น เขาคือร็อคสตาร์เก่าๆ ที่หวังจะได้ฮิตอีกครั้ง มันจะได้ผลไหม? บางที หลังจากทั้งหมด ความสำเร็จของมิเกล อาร์เตต้ากับอาร์เซนอลได้แสดงให้เห็นว่าความเป็นนักปฏิบัติไม่ได้ตาย: โดยไม่มีทีมพิเศษที่จะเอาชนะพวกเขา หน่วยที่ฝึกซ้อมอย่างดีสามารถเติบโตได้ หากมูรินโญต้องการกลับไปสู่หลักการการสวนกลับในเกมใหญ่ ใครจะดีกว่าที่จะส่งมอบมากกว่าคิลิยัน เอ็มบัปเป้และวินิซิอุส? ในวัย 63 ปี มูรินโญได้สูญเสียพลังบางส่วนไป แต่เขายังคงจะเลี้ยงเครื่องจักรสื่อด้วยความรักและความเกลียดชัง. 

เราทุกคนรู้ว่าไม่ควรเขียนเรอัล มาดริดออกไปใช่ไหม? สโมสรที่ใหญ่ขนาดนั้น พร้อมกับความทรงจำเกี่ยวกับความสำเร็จและความสามารถในการดึงดูดพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเสมออยู่ห่างจากความรุ่งเรืองเพียงหนึ่งหรือสองการเคลื่อนไหวที่ชาญฉลาด ฟลอเรนติโนจะไม่ไปไหน แม้ว่าเขาจะอายุ 79 ปี ดังนั้นวงจรนี้จะยังคงหมุนต่อไป และใครจะรู้ มูรินโญอาจจะเขย่าถ้วยรางวัลออกมาจากทีมที่เต็มไปด้วยนักเตะที่มีพรสวรรค์อย่างมหัศจรรย์ มันจะไม่ใช่การปฏิวัติ – แต่ไม่มีใครคาดหวังเช่นนั้น.

---

ที่มา: www.football-espana.net